Kto manipuluje historią?


W moim wieku mało rzeczy powinno mnie jeszcze dziwić. A jednak tak się zdarza. Tym razem mam na myśli  zadziwiające – według mnie – preteksty do ataków na politycznych przeciwników. Może jednak zacznę od początku…

Zamieściłem wczoraj w sieci zdjęcia murali ze Strzyży i Zaspy. Jako pierwsze pokazałem te przedstawiające odsłonięty parę dni temu mural „Kobiety Wolności”. Znajduje się na nim kilkadziesiąt sylwetek kobiet, które  zaangażowane były w działalność opozycyjną za czasów PRL. Niemal natychmiast po ich udostępnieniu  ostro zareagował jeden z moich bliskich znajomych. Ba, nawet powinowaty…

Fajne murale. Ale oglądając takie "ekspozycje", jak "Kobiety Wolności", nasuwa się tylko jedno: Szkoda tego Gdańska. Jak bardzo trzeba manipulować historią, by umieszczać nazwisko Krzywonos, a pomijać nazwisko Anny Walentynowicz...

Nie odpuścił nawet wtedy, gdy uświadomiłem mu, że jest w błędzie, cytując fragment artykułu z uroczystości odsłonięcia muralu, w którym wyraźnie było zaznaczone, iż Anna Walentynowicz również znajduje się wśród innych wyróżnionych kobiet. Wtedy zaatakował z innej strony:

- Ok... ale po cholerę wtykać tam Krzywonos, jej "udział", został już wyjaśniony...  Równie dobrze mogłoby być tam nazwisko moje, czy Twoje.

- Ja miałem wtedy 22 lata, Ty 2 miesiące z kawałkiem :) – zażartowałem.

- No mówię, na wydarzenia mieliśmy taki sam wpływ jak Krzywonos.

- Ona jednak trochę starsza była. No i znalazła się we właściwym czasie na właściwym miejscu - próbowałem delikatnie przekonywać.

- Nooo, siedziała w tramwaju, w którym odcięto prąd... po czym dorobiono jej legendę. Szkoda gadać. Co tam robi Szczepkowska? Czym ona się dla wolności zasłużyła? Że skłamała, że komunizm się skończył?? Gdańsk od lat ma dziwną tendencję gloryfikowania fałszywych autorytetów, deformowania historii, czy wręcz zaprzeczania faktom. Szkoda.

- Bo to wolne miasto jest :) – ponownie zażartowałem.

I tu dopiero mój rozmówca się rozkręcił. Nie będę dalej cytował jego długich wywodów, ale wspomnę, że było tam  i o NSDAP, i o „produkcie petropodobnym, jakim jest obecna Pani Prezydent Miasta Gdańska”. Na moją sugestię, iż mimo różnic poglądów, lepiej szukać punktów stycznych niż eskalować niechęć czy nienawiść w narodzie, zareagował pytaniem: A kto tę niechęć eskaluje?

No cóż, mam nadzieję, że to nie ja. Dlatego w tym miejscu kończę, zachęcając zarazem do obejrzenia zdjęć murali...https://photos.app.goo.gl/G1MpjmytZLgWDD118


Kobiety Wolności








Umrzeć za Gdańsk

Umrzeć za Gdańsk

Jestem świeżo po lekturze książki Tomasza Lisa „Umrzeć za Gdańsk". Jej treść stanowią rozmowy z dwunastoma osobami, które mniej lub bardziej związane były z Pawłem Adamowiczem. Lis rozmawiał z nimi w pierwszych tygodniach po tragedii podczas finału WOŚP na gdańskim Targu Węglowym. Wśród jego rozmówców, poza   żoną i bratem zamordowanego prezydenta, są postaci znane z życia politycznego i kulturalnego nie tylko w Gdańsku, jak np. Donald Tusk, Stefan Chwin, Bogdan Borusewicz, Lech Wałęsa, Aleksander Hall czy Paweł Huelle.
Nie jest moim zamiarem streszczanie tych rozmów. Chcę tylko podzielić się kilkoma uwagami. Sam pomysł upamiętnienia Pawła Adamowicza w ten sposób uważam za bardzo dobry. Brakuje mi jednak choć kilku rozmów z ludźmi znającymi wieloletniego prezydenta Gdańska, które nie byłyby członkami establishmentu. Przecież Adamowicz nie obracał się wyłącznie wśród elity politycznej i intelektualnej. Ba, jestem przekonany, że miał przyjaciół także wśród  tak zwanych zwykłych ludzi.
Nie jest tajemnicą, że Tomasz Lis nie lubi obecnej władzy. Jego prawo. Jednak drażnią nieco nachalne pytania kierowane do rozmówców z wyraźną sugestią  odpowiedzi postponującej ekipę PiS, a szczególnie media publiczne z TVP na czele.  Zapewne Lis ma jakieś porachunki z Jackiem Kurskim, ale po co te ciągłe ataki? W ten sposób zniża się do krytykowanych przez siebie metod działania telewizji publicznej, w tym do wymienianego kilkakrotnie  z nazwiska redaktora Sitka .
Autor książki próbował też kilkakrotnie wyciągnąć od rozmówców coś niekoniecznie miłego na  temat arcybiskupa Głódzia. Nie zawsze się to udawało, więc w rozmowie z Antonim Pawlakiem przywołał swoje wspomnienia, kiedy to wracając samolotem z Bagdadu, miał okazję napić się z obecnym metropolitą gdańskim. Wtedy Pawlak przyznał, że Adamowiczowi zdarzało się mieć kaca po powrocie z urodzin arcybiskupa, mimo iż na ogół miał mocną głowę.
O wiele dosadniej o arcybiskupie Głódziu wypowiadał się Stefan Chwin w kontekście homilii podczas pogrzebu Adamowicza. Tenże Chwin zacytował też pod słyszaną rozmowę dwóch „przeciętnych” obywateli:
- Budyń nożem dostał.
- No i bardzo dobrze! Teraz kolej na Ryżego.
Książka Lisa nie przyczyni się zapewne do zmniejszenia poziomu nienawiści, ale na pewno warto ją przeczytać. Choćby po to, żeby zdobyć się na jakąś refleksję…

Umrzeć za Gdańsk - rozmówcy

Jeszcze raz skok ze spadochronem

Gdyby ktoś nie miał jeszcze dość  moich wrażeń ze skoku ze spadochronem, to służę zdjęciami i filmikiem. Oczywiście taki skok to żaden wyczyn. Są osoby, który skakały już po kilka tysięcy razy. O wiele więcej jest jednak takich, które nie skoczyły ani razu i raczej nigdy tego nie zrobią. Szczególnie dotyczy to ludzi w moim wieku, czyli u progu siódmego krzyżyka. Dlatego bez zbędnej skromności chwalę się swoim skokiem. Fizycznie nie nastręczał on żadnych trudności, bo odbywał się przecież pod okiem doświadczonego instruktora (dzięki, Bartek!). Decyzja o jego wykonaniu wymagała jednak przełamania pewnej blokady psychicznej. Chyba mi się to udało...
Relacja ze skoku tutaj 
Film na You Tube













 

Rower pod samochodem

rower pod autem

      Od samego rana upał dawał się dzisiaj we znaki. Niektórzy z tego powodu tylko nadmiernie się pocili, inni zaś byli bardziej roztargnieni i rozkojarzeni. O ile samo pocenie nie czyni nikomu większych szkód, o tyle gapiostwo może okazać się bolesne i kosztowne… Do czego zmierzam? Poczytajcie sami…
Wczesnym przedpołudniem jechałem sobie spokojnie ścieżką rowerową wzdłuż ulicy Słowackiego, na odcinku ze Złotej Karczmy w kierunku Rębiechowa.  Kiedy dojeżdżałem do pierwszego zjazdu z obwodnicy zobaczyłem długi sznur aut oczekujących na możliwość wjazdu w Słowackiego. Dwa z nich częściowo tarasowały  ścieżkę rowerową, ale pozostawało dość miejsca, żeby się przecisnąć. Gdy już prawie wjeżdżałem pomiędzy nie, pierwsze auto skorzystało z luki i wjechało na ulicę Słowackiego. Kierowca drugiego chciał natychmiast wykonać taki sam manewr. Spojrzał w lewo, żeby upewnić się, czy nic nie nadjeżdża od  Matarni i nacisnął pedał gazu…
W tym momencie  przednie koło mojego roweru było już przed maską auta. Odepchnąłem się nogą od błotnika i machnąłem ręką, żeby zwrócić na siebie uwagę kierowcy. Ten jednak nadal mnie nie widział. Wykonałem zatem wślizg rowerem pod karoserię, sam zaś przeturlałem się w bok, szorując kolanem po asfalcie. Na szczęście nie miałem zapiętych espedów.  Kierowca zahamował dopiero wtedy, gdy cały rower znalazł się pod podwoziem samochodu.
Pierwszą czynnością, jaką wykonałem po podniesieniu się z asfaltu było odnalezienie smartfona (na szczęście upadek nie zaszkodził mu) i zrobienie kilku fotek. Kierowca natomiast, po wyjściu z samochodu, podniósł najpierw mój sandał i podał mi go z głupią miną.
- To co, dzwonimy po policję? – zapytałem, trzymając palce na ekranie telefonu.
- Jeżeli panu zależy – zawahał się kierowca, po czym dodał: - Może jednak panu zapłacę za szkody.
Przeanalizowałem szybko sytuację. Mnie osobiście praktycznie nic się nie stało, zaś ewentualne ukaranie kierowcy mandatem nic by mi nie dało. Zaproponowałem więc sumę mającą pokryć moje straty. Kierowca nie targował się. Doskonale bowiem  zdawał sobie sprawę z tego, że jego wina jest ewidentna. Podjechaliśmy więc do pobliskiego bankomatu i zakończyliśmy sprawę uściskiem dłoni.
Tak więc mój rower przedwcześnie zakończył swoją karierę. Planowałem bowiem używać go do końca tego sezonu. Już niespełna 900 kilometrów brakowało mu do przebiegu o długości połowy równika…



Esencja Cejlonu

  Poniedziałek, 05.02.24 W niedzielę czwartego lutego wylatujemy z Okęcia zgodnie z planem, czyli o 15.05.   Boeing 347,   należący do...

Posty