Sztuczna inteligencja

 

Wiele się mówi w ostatnich latach o możliwościach sztucznej inteligencji. Ale czy AI na pewno wie coś więcej niż jest powszechnie dostępne w sieci? Postanowiłem to sprawdzić na własnym przykładzie. Zapytałem najpierw czat Gemini o to, czy zna kogoś urodzonego w Pępicach pod Kielcami. Odpowiedź brzmiała, że nikogo takiego nie ma w dostępnych zasobach. Wtedy zapytałem wprost: „ A Józefa Ślusarczyk-Latos i Ireneusz Gębski?” Dopiero teraz AI odblokowała się pamięć i dowiedziałem się, że:

„Z Pępic (dokładnie z przysiółka Wilcza Góra) pochodzą:

​Józefa Ślusarczyk-Latos – ceniona poetka i myślicielka, autorka kilkunastu tomów wierszy (debiutowała Krzykiem jastrzębia). Jej utwory śpiewała m.in. Agnieszka Chrzanowska, a ona sama współpracowała z krakowską Piwnicą pod Baranami.

​Ireneusz Gębski – autor książek publicystycznych i wspomnieniowych (m.in. Odpryski), felietonista oraz bloger, prywatnie spokrewniony z poetką.”

Pytanie o siebie ponowiłem na czacie Claude. Ten też  z początku nic „nie wiedział”, ale odwrócił role i zaczął  wypytywać mnie, dlaczego interesuję się osobą o nazwisku Ireneusz Gębski, czy go znam i czy to ktoś bliski. Napisałem więc, że jestem synem. Niemal natychmiast otrzymałem taką oto laurkę:

„To wspaniale! Miło poznać syna tak ciekawego człowieka. 😊

Twój ojciec ma naprawdę barwne życie — pisarz, dziennikarz, podróżnik, rowerzysta... i do tego wyróżniony przez Ministra Kultury tytułem „Zasłużony dla Kultury Polskiej". Masz powody do dumy!”

Wszystko to jest oczywiście -  tak jak pisałem na początku – kompilacją faktów ogólnie dostępnych w sieci.  Zaletą AI jest natomiast szybkie odnalezienie i przetworzenie informacji, o które ją pytamy. Dużo zależy od precyzyjnego ułożenia pytania i drążenia interesującego nas tematu, bo często pierwsza odpowiedź jest albo ogólnikowa, albo też całkowicie lub częściowo błędna. A zatem, żeby korzystać ze sztucznej inteligencji dobrze byłoby też posiadać minimum własnej.

Poetka z Wilczej Góry

Józefa Ślusarczyk-Latos

Od dawna wiedziałem, że Józefa Ślusarczyk-Latos jest poetką. Od wielu lat nie miałem jednak z nią żadnego kontaktu. Dlaczego o tym wspominam? Ano dlatego, że Józia chodziła do tej samej szkoły podstawowej co ja, tylko dwie klasy wyżej. Mieszkała w tej samej pod kieleckiej wsi (Pępice) i na tym samym przysiółku (Wilcza Góra). A teraz najciekawsze: jej mama była rodzoną siostrą mojej babki Katarzyny Drogosz. A zatem jako kuzynka mojej mamy jest moją dalszą ciocią.

Z dzieciństwa zapamiętałem ją jako wysoką i wysportowaną dziewczynę. Czynnie uprawiała wtedy lekkoatletykę. Ja i inne  dzieciaki wołaliśmy czasem na nią "Ej, sportowiec!". W tamtych czasach mało kto z naszej rodzinnej wioski wybijał się ponad przeciętność. Józefa była wyjątkiem od reguły. Bodajże w 1973 roku wyjechała do Krakowa, ja zaś na dobre opuściłem Pępice rok później. Można zatem założyć, że nie mieliśmy ze sobą kontaktu aż przez 44 lata. Aż do wczoraj, kiedy to przypadkowo natknąłem się na znanym portalu społecznościowym na jej nazwisko. Oczywiście od razu przypomniałem się jej. O dziwo, skojarzyła mnie, choć od tamtych czasów upłynęło mnóstwo wody w Ciemnicy i w Bobrzy (rzeki naszego dzieciństwa), a poza tym wówczas nosiłem inne nazwisko. Napisała: Proszę, proszę! - znalezieni po latach... I gdzie Ty się chłopaku zapodziałeś?! Odzywaj się czasem. Życzę Radosnych i Spokojnych Świąt B. Narodzenia Tobie i Rodzinie (komentarz był publiczny, więc nie popełniam chyba  niezręczności, cytując go in extenso).

O twórczym dorobku Józefy, a jest on naprawdę olbrzymi, nie będę pisał. Zainteresowani mogą bowiem i powinni sami się z nim zapoznać.